استخوان شهر

 هرگاه عکسی از روزگار جنگ دیده‌ام یا هر عکسی که سنگین و جان‌گیر بوده‌ است و من شیفته‌ی فرم و ترکیب‌بندی‌اش شده‌ام شرم کرده‌ام اما در عین حال می‌دانم رسوخ هیچ تصویری بی این دو ممکن نیست.  این عکس علیقلی‌ ضیایی یکی از همان عکس‌هاست. تمام حجم عکس خالی‌ست. همه‌ی تصویر اسکلت است. استخوان شهر بیرون زده است. دیوار و شیشه و تنه‌ای در کار نیست. همه‌ی عکس خالی خالی‌‌ست و من مانده‌ام میان مکالمه‌‌ی این‌سو و آن‌سوی عکس که همه‌اش سکوت است و خاموشی.