یک کلمه

عکس فروردین ۵۸ است. روزی که مردم با گفته‌ی آیت‌الله طالقانی به خیابان‌ها رفتند تا دیوارها را از شعارهای دوران انقلاب پاک کنند. روحانی شریف می‌خواست خاطره‌ی خشونت را از شهر بزداید. این‌که چه شد می‌گذرم و نمی‌ایستم. به خود عکس بازمی‌گردم. دختر‌بچه‌ای در کار پاک کردن است. روی پنجه ایستاده تا دست‌اش به حروف برسد. چهره‌اش را نمی‌بینیم اما انگار همین گونه سرپنجه و در دنیای کودکی و در ذهن‌اش به کلمه‌ی پیش روی‌اش می‌اندیشد و شاید به کلمات دیگر. او اکنون اگر باشد بیش از پنج دهه از عمرش را گذرانده و لابد هنوز به این کلمات فکر می‌کند. از دم‌پایی‌های‌اش سر می‌خورم و به سطل آب می‌رسم. نمی‌دانم سطل آب تیره و تار چه کلماتی را در خود شسته است.

فضای عکس بسته است پس کلمات پیش و پی را نمی‌بینم. و من به کلمه‌ی پس از «و» می‌اندیشم.