افق بسته

 ابعاد عکس نامتعارف است. عکس گسترده است، اما این گستردگی هم خلاف عرف، افقی نیست عمودی است. عکس پانوراما یا تمام‌نما است. به عادت مألوف عکس تمام‌نما را می‌خواهیم افقی ببینیم اما عکس عمودی است. به عادت مألوف عکس تمام‌نما راه به گشایش دارد و اما این‌جا هرچه هست سخن از بسته‌گی است. ژرفانمایی عکس تندوتیز است اما این ژرفانمایی راه این بسته‌گی را باز نمی‌کند. از میز بازی به عکس وارد می‌شویم و از تور صلب آن می‌گذریم اما در آن سو به دیوار سخت می‌خوریم. نه این سوی میز و نه آن سوی میز جایی برای بازیکن نیست. با ژرفانمایی عکس از دیوار بالا می‌رویم، از پنجره‌ی باز به درون سیاهی می‌افتیم. در آن سیاهی هم اگر نیافتیم خاکستری تیره‌‌ی عکس نفس‌مان را می‌گیرد. 

بازتاب نور آسمان را در گوشه‌ی راست پایین و گوشه‌ی چپ بالا می‌بینیم. بستگی و تصلب عکس از این دو سو کش می‌آید به سوی گشودگی و سیالیت محتمل. شاید از این دو گوشه بتوان به فضای باز راهی جست.