برداشت دوم

 نه می‌تازد و نه باز می‌ایستد، در میانه‌ی دویدن معلق مانده. شبیه به همان لحظه‌ی گریزانی‌ست که ادوارد مایبریج در اواخر قرن نوزدهم در پی ثبت‌اش بود؛ لحظه‌ای که حرکت را از پیوستگی زمان جدا کرد و آن را به امری قابل رؤیت بدل ساخت، لحظه‌ی تعلیق چهار پای اسب میان زمین و آسمان. گویی اسب آهنی این عکس با تجملاتی بیش از پیش، پوشیده در حجابی در حیاط خانه منتظر است. منتظر تا هنگام‌اش فرا برسد و به صحنه برود، پرده‌ها بیفتد و نقشی دست دوم از آن لحظه را ایفا کند. انگار کن که این احضار همان اسب است در آن توالی ثبت‌شده. همان اسب افسانه‌ای که پیش از آن‌که در سینما جان بگیرد در عکاسی معلق ماند تا اثبات کند برای لحظه‌ای هر چهار سم‌اش از زمین کنده شده است.