زمین بازی

چه قدر به این دروازه‌ی خالی توپ خورده است، آن قدر زیاد که دیوار پشت سر ریخته است. آن پشت نمی‌دانم گورستان است یا اسکلت ساختمان‌های بی‌پیکر و بی‌در. هر چه هست پشت این دیوار خبری نیست که به آن دل خوش کنی. برمی‌گردم به همین سوی دیوار و به زمین خالی و دروازه‌ی بی‌‌تور و رد توپ‌ها نگاه می‌کنم و دلم را خوش می‌کنم به رنگ آبی دیوار زمین بازی و بعد به جای آن‌که روبه‌رو را ببینم سرم را به آبی آسمان و سپیدی ابرها می‌کشم و همان‌جا می‌مانم.