گریز به خاکستری

عکس لطیف و چشم‌نواز است و بسته یا بی‌انتها، نمی‌دانم. آن مرزِ خاکستریِ دریا گیجم می‌کند. کاش می‌توانستم دستم را رویش بکشم و محوش کنم و غرق شوم در دریا یا آسمان. و می‌دانم که آن مرز تنها در عکس وجود دارد، در نگاه من.

شاید که عکس پاسخی به یک ترس است. ترس زیستن در روزهای اندوه و دلهره. و من به آن نیاز دارم تا که بگریزم و گم شوم در این چشم‌انداز آبی موهوم؛ جایی که ستاره‌های آسمانش بر ماسه‌های ساحلی ریخته و می‌درخشند. خم شوم، مشتی از آن‌ها را بردارم و دنبالشان کنم. تا آن جا که کم می‌شوند و تمام می‌شوند در خاکستریِ دریا و بعد آبیِ آسمان. و باور کنم که دریا بی‌پایان است و آن خط خاکستری وجود ندارد و عکس دروغ می‌گوید.