نرگسانگی

عکس را که می‌بینم خیلی چیزها مرا به خود مشغول می‌کند. عکس انگار درباره‌ی عکاسی است. عکس انگار درباره‌ی انعکاس است. عکس از نگریستن آدمی به عکس خود می‌گوید. و عکس از نگریستن عکاس به دیگری می‌گوید. انگار کودکی یا دختری جوان به عکس خود در آب می‌نگرد. و انگار عکاس این نگریستن را می‌نگرد. عکس ما را به یاد اسطوره‌ی نارسیس می‌اندازد که شیفته‌ی عکس خود در آب شد و آن‌قدر به آن نگریست تا جان داد. یا شاید عکس شخص ثالثی را وارد ماجرا کرده و می‌خواهد بگوید که عکاس شاهد این مشاهده بوده است. نیمه‌گی عکس و تکه‌تکه‌گی آن بسی «شاید» و «انگار» پیش روی من می‌گذارد.

انگار عکس می‌خواسته چیزی یا چیزهایی را به ما بنمایاند یا شاید می‌خواسته چیزهایی را بپوشاند.

دو پا می‌بینیم ایستاده که انگار درنگیده‌اند و نمی‌دانیم سر و بدنی که بر این دو پا استوار است سر و بدن کیست. و عکس بدنی را می‌بینیم در آب که توده‌ای درهم‌فشرده است و بی‌سروپا، و خاکستری نرم آب و خاکستری خط‌‌‌خطی علفزار، هر دو نصفه و نیمه، یکی بیشتر و یکی کمتر.

عکس از شکل دادن می‌گریزد. نه خاصیت نرگسانگی^* به تمامی شکل می‌گیرد، نه عکاسْ عکسِ نگاه‌اش را کامل می‌کند. و لذت مدامِ ما از نگریستن نیز ناتمام می‌ماند.          

^*خاصیت نرگسانگی برابر شاعرانه‌ی فارسی نارسیسیسم یا خودشیفتگی که فرزانه‌ی فرهیخته شفیعی کدکنی وضع کرده است.