نور زیادی این‌جاست

گاهی آن‌چه نیست بیش از آن چیزی‌ست که هست. و همه‌ی آن‌چه هست همین ملال و تنهایی و غربت عکس است در سپیدیِ آویخته و پُرسایه‌ی پرده‌. و آن‌چه نیست پشت آن است در سیاهیِ اتاق.

عکس خالی از هر عنصر بصری دیگری است تا ابهام بیافریند و از روایت دوری کند و داستانْ پشت پرده بماند. پارچه میانجیِ دلالت‌گری است که معنا خلق می‌کند و نور خصلتی اندام‌وار به آن می‌دهد و عکاس غیاب را احضار می‌کند.

فضا تاریک و عکسْ مخدوش و زمان ایستاده است. عکاس چیزی و شاید هیچ چیز را پوشانده و پوشاننده را موضوع نگاه ساخته است. حالا این تنِ سپیدِ خاکستری همه‌چیز است و تنها منبع نوری‌ست که عکس را نجات می‌دهد از سیاهی مطلق. و از همین‌روست که عکاس می‌گوید: «نور زیادی این‌جاست».